نمی دانم چطور حرف ها و اشک ها و خنده هایم را به گوش ات  برسانم

نمی دانم چرا چشمهایت را بستی و منو فراموش کردی

نمی دانم چرا با دستانت لحظه لحظه خاطراتمان را پاک می کنی

نمی دانم چرا تحریم عاطفه ات به پایان نمی رسد

نمی دانم چرا بابا دیگر آب نمی دهد

نمی دانم چرا بابا نان نمی دهد

نمی دانم چرا بابا نمی پرسد؛ خبری از نامه هایت نیست

نمی دانم چرا بابا دیگر بابا نیست

نمی دانم چرا بابا ، نا گاه آهنگ سفر کرد

نمی دانم چرا نمی توانم تا سال آینده صبر کنم تا شاید تولدی شود بابا حالی بپرسد

نمی دانم چرا بابا از شهر فرشته ها خبر نمی گیرد

 نمی دانم چرا بابا به خوابم نمی آید

 نمی دانم چرا خداوند آنانی را که بابا را از من می گیرند از کره زمین نمی گیرید

نمی دانم کی این نمی دانم هایم به پایان می رسد

نمی دانم کی :بابا در زیر باران می آید

نمی دانم کی :با آمدن بابایم کلبه احزانم گلستان می شود

نمی دانم چرا بابا نمی  بپرسد دخترم کجایی ؟

                                                                  بوریس پاسترناک

کتاب را می بندم و از پنجره به بیرون به قله کوه خیره می شوم نمی دانم چند روز است اما مدتی ست طولانی که روی تخت خواب بستری هستم هر زمان که به قله خیره می شوم یاد داستانی می افتم که برایم تعریف کردی . قصه ان مردی که با دو کوزه پر از آب به قله می رود غافل از این که یکی از کوزه ها ترک خورده و اب از آن چکه می کند مرد وقتی به قله می رسد و کوزه خالی می بیند ... اما هنگام باز گشت متوجه می شود که از چکه های آب گیاهانی روی زمین سنگی رویش کرده یادم هست من گفتم ان کوزه شکسته من هستم که مرا حمل می کنی و تو اخم کردی و گفتی دختر رویش گیاه را از یاد بردی ؟ راستش هر زمان که در بیماری به سراغم می آید تنها این خاطرات هست که باعث می شود سر سختانه و با آرامش با آن مقابله کنم و یقینم هر روز که با لبخند به زندگی بیدار می شوم به پنجاه درصد زندگی بیشتر می شود و گیاهان بیشتری را می بینم که می رویند و زندگی ام را سر سبز می کنند

منزوی از سکوت دهشتناک غرش آسمان و باران در میان این سن کولاک خود نمایی می کردو قطره قطره از خشم طبیعت در زمین فرو می رفت گویی هرگز قصد بیرون امدن را ندارد.

پرنده کوچک دیگر از رمق افتاده بود و یارای مقابله با این جماعت در هم کوبیده را نداشت پشت سر نگریست اری راه پیش را ندارد و راه پس را هم .. اما در قلبش چراغی سو سو می کرد که راهنما راهش بود قوت قلبش ، قلبی که از شوق دیدار می تپید ، تپشی که زخم سوزناکش را به باد می سپارد امید جلو رفتن را با بالهای شکسته را به او می داد . همچنان خود را به زمین می کششاند و خطی به سرخی دانه های انار از تلاشش بر زمین یخ بسته نقش می بست  چشمانش دیگر سویی نداشت اما چراغ امید همچنان می درخشید .

از دور نور امید نمایان شد او تلاش می کرد تلاش اما نه انگار زمان متوقف شده بود..هر لحظه کلبه نزدیک تر می شد ضربان قلبش بیشتر و روزنه نوری که از کلبه نمایان بود تصویر زندگی را برایش تداعی می کرد تصویر عشق ، تصویر مهر ، تصویر امید .. با قلبی از جا کنده به درون کلبه نگریست ..مرد با چشمانی درخشان به زن زل زده بود و سیخی که پرنده ای به سلابه کشیده و بریان در دستش بود چشم را خیره می کرد و قلب را خاموش .و ناگهان آسمان سکوت کرد زمان ایستاد 

زندگی خاموش و کلمه دوستت دارم در فضا پیچید ...

با خودش فکر کرد بهتر است نامه را باز کرده و بخواند.

اما ...

من ؛

در کشمکشهای من و تو ...

و

ما شدن

سرازیر می شوم در خود ...

می شکنم در میان ادمک های تو خالی و متحرک

و

اغاز می کنم ... زندگی را ...

........

اینجا کجاست ؟؟!....