ایستادن و صورت را تکیه دادن به شیشه ها و نگاه کردن به آنجا ، آنجا که گل های رز سپید و قرمز ، ردیف کنار هم بی کلام ؛ آن سوی پنجره سر گرم صحبتند چه لذتی دارد ، چه سکوت آرام و دلنشینی وقتی رها از نگاه خیره و متعجب همکار ها که ابتدای آمدنت زجر ات می دهند باشی . انگار، گذشت زمان همه چیز را برایشان عادی کرده و دیگر بک تازه وارد نیستی که سردبیرروزنامه بگوید( هی دختر قلمت هنوز نپخته ست) یا شاید آنها هم سرگردان سکوتم شدند و می دانند مدتها به دوردستها خیره شدن چه لذتی دارد. آه که چه لذتی دارد بعد از یک دور قمری راه پیمودن بدانی" راه بهتر از منزلگاهاست" . می دانی مدتهاست پی فرصت شیرینی می گردم تا به تو بگویم که حق با تو بود! یادت هست می گفتی " رسیدن غم انگیز است ".
آری نازنینم! من هم حال می گویم " هیچ قله ای آخرین قله نیست " می خواهم پا در راهی بگذارم بی آنکه به رسیدن بیندیشم .. نمی دانم شاید هم آغاز سفر کردم همین دیشب بود که به دنبال کفش هایم بودم ....
مدتی ست صداهایی می شنوم اما انقدر محو ناپدید شدن خاطرات در مه و کولاک کار و مشغله شدم که نمی توانم یا که نمی خواهم صدایش را بشنوم ، دیروز بود که مرا متهم کرد ، متهم به اینکه ارزش نهادن به آدمی را از یاد بردم . لحظه ای به صورتش خیره شدم برقی که از چشمان و حرارتی که از صورتش بیرون جهید را حس کردم اما وجود یخ زده ام آن را خاموش کرد صدای شکستنش را شنیدم . به خداوندی خدا قسم نمی خواهم نوامیدی ام را فریاد بکشم و لجوجانه آن را به دیگران بفهمانم .فقط مدتی است قلمم شکسته است و نمی توانم بنویسم و بخوانم ..
می خواهم فریاد بکشم و بگویم من زندگی را نخواندم بلکه لمس کردم . همین را می خواستی بدانی ؟ می دانی که من بزرگ شدم و بزرگتر هم می شوم... ؟!.
عزیز من ! اخم هایت را باز کن وبه قول شاعر از کنار زمان رد شو ، من وتو تنها عزا داران تاریخ نیستیم . راستی کفش هایم کو ؟
