نمی دانم چطور حرف ها و اشک ها و خنده هایم را به گوش ات  برسانم

نمی دانم چرا چشمهایت را بستی و منو فراموش کردی

نمی دانم چرا با دستانت لحظه لحظه خاطراتمان را پاک می کنی

نمی دانم چرا تحریم عاطفه ات به پایان نمی رسد

نمی دانم چرا بابا دیگر آب نمی دهد

نمی دانم چرا بابا نان نمی دهد

نمی دانم چرا بابا نمی پرسد؛ خبری از نامه هایت نیست

نمی دانم چرا بابا دیگر بابا نیست

نمی دانم چرا بابا ، نا گاه آهنگ سفر کرد

نمی دانم چرا نمی توانم تا سال آینده صبر کنم تا شاید تولدی شود بابا حالی بپرسد

نمی دانم چرا بابا از شهر فرشته ها خبر نمی گیرد

 نمی دانم چرا بابا به خوابم نمی آید

 نمی دانم چرا خداوند آنانی را که بابا را از من می گیرند از کره زمین نمی گیرید

نمی دانم کی این نمی دانم هایم به پایان می رسد

نمی دانم کی :بابا در زیر باران می آید

نمی دانم کی :با آمدن بابایم کلبه احزانم گلستان می شود

نمی دانم چرا بابا نمی  بپرسد دخترم کجایی ؟

منزوی از سکوت دهشتناک غرش آسمان و باران در میان این سن کولاک خود نمایی می کردو قطره قطره از خشم طبیعت در زمین فرو می رفت گویی هرگز قصد بیرون امدن را ندارد.

پرنده کوچک دیگر از رمق افتاده بود و یارای مقابله با این جماعت در هم کوبیده را نداشت پشت سر نگریست اری راه پیش را ندارد و راه پس را هم .. اما در قلبش چراغی سو سو می کرد که راهنما راهش بود قوت قلبش ، قلبی که از شوق دیدار می تپید ، تپشی که زخم سوزناکش را به باد می سپارد امید جلو رفتن را با بالهای شکسته را به او می داد . همچنان خود را به زمین می کششاند و خطی به سرخی دانه های انار از تلاشش بر زمین یخ بسته نقش می بست  چشمانش دیگر سویی نداشت اما چراغ امید همچنان می درخشید .

از دور نور امید نمایان شد او تلاش می کرد تلاش اما نه انگار زمان متوقف شده بود..هر لحظه کلبه نزدیک تر می شد ضربان قلبش بیشتر و روزنه نوری که از کلبه نمایان بود تصویر زندگی را برایش تداعی می کرد تصویر عشق ، تصویر مهر ، تصویر امید .. با قلبی از جا کنده به درون کلبه نگریست ..مرد با چشمانی درخشان به زن زل زده بود و سیخی که پرنده ای به سلابه کشیده و بریان در دستش بود چشم را خیره می کرد و قلب را خاموش .و ناگهان آسمان سکوت کرد زمان ایستاد 

زندگی خاموش و کلمه دوستت دارم در فضا پیچید ...

سکوت قبل از فریاد

لب های بسته ،

اذهانی پر از مکر حیله

چهر های در پس صورتک های روشن و پاک

ویرانی دل های ساده و معصوم

سوء استفاده ، سوءظن ؛

در هم ، گرگ و ادم

...شلیک به انسانیت...

.......................

.اینجا اخر خط است.

باز بیماری به سراغم آمده و مرا به بستر می خواند ؛ خدا می داند تا چه زمان هماغوشی اش را باید تحمل کنم . گل های سرخ و سپید رز حیاط میدانند چقدر تلخ می شوم وقتی در بسترم ، تلخ به تلخی قهوه ای که برادر می خورد به تلخی گل های بهار نارنج.... به تلخی تمام آ دم های تلخ دنیا.

به خواستم مادر تخت خواب را به کنار پنچره برده . از او می خواهم غبار باران زده شیشه پنچره را به اندازه کف دست بزداید ؛ فقط به اندازه کف دست نه بیشتر چرا که فقط می خواهم قله کوه را از پس دیوارهای سر به فلک کشیده حیاط ببینم نه دیگر یها را ....

از دیوار منتفرم از دیگری بیزارم...

صدای پسرک همسایه به گوش می رسد رسا می خواند : یار دبستانی من ...هم دم ....بغض منی و اه منی...

دلم برای فولدری که نامش دست نوشته های فرشته ست تنگ شده ؛ دست نوشته و کامنت ها ؛ انهایی که فرستادند و فرستادم و انهایی که هرگز نفرستادم ... همه را دوست دارم ، بخصوص انهایی که هرگز فرستاده نشدند و تا ابد به خواب رفتند.

باز صدای پسرک : چوب الف بر سر ما ... حک شده اسم من و تو ....

کم کم تنم را رها می کنم ... باز صدا می اید : روی تن این تخته سیاه... دیگر صدا یی نمی شنوم و ناگهان سبک بال می شوم و تخته سیاه را می بینم که به دو نیم می شود .... غمی مرا فرا می گیرد ... از سنگین شدن دوباره بیزارم ...دوباره ها را نمی خواهم .

می خواهم سبک بال بمانم

بگذار بخوابم ....

خداحافظ .

.................................................................................................................................

خسته و كوفته روي صندلي تاكسي لم دادم. از صبح كه از خانه بيرون زدم تا حالا كه  ساعت از دو بعد از ظهر گذشته  چيزي نخورده بودم، نه وقت و نه اشتهايش را داشتم ؛  امتحان سخت تر از انچه بود كه فكرش را مي كردم سر جلسه مي ديدم يكي از مراقبين به دخترا مي رسونه... و حال پسرا رو حسابي گرفته بود....!

من كاري به كار كسي ندارم ورقه رو به دست استاد مي دم موقع رفتن استاد مي خنده و مي گه تو حتما مي افتي ...كاش مي توانستم جواب لبخند استاد رو بدم اما بي هيچ واكنشي بيرون مي روم.صداي هم كلاسي رو مي شنوم جزيره ايسلند.....نه باران.

توي حياط زير درختچه گل رز دراز مي كشم و به ترك پاشنه پايم خيره مي شوم به خاطر يك كتاب ساده كه مربوط به مسائل بين لمللي مي شود بايد كل شهر را زير پا بگذارم و تمام سايت هاي را زير و رو كنم اخرش هم هيچي ، حال مشكل كجاست و مقصر كيست بماند.....و جواب استاد را چي بدهم ان هم بماند.

 فنجان چاي را مي نوشم و به آسمان خيره مي شوم دير زماني ست نگاهم را به آسمان امانت نداده بودم و سكوتم را حواله باغچه و فلكه زيباي حياط نكرده بودم مي شنيدم صداي گله هايشان را، مي شنيدم چه رسا و زيبا و بي ادعا نجوا مي كردن. آفتاب چه زيبا نگاهم مي كرد. بي اختيار در نگاهش به دنبال تو مي گردم يادت هست زماني تمام صداقتم رو با تمام بدي هايم      به تو يادگاري دادم. عقربه هاي روي يازده و نيم و آن رودخانه و سرماي دندان شكن اش و لبخند آن كوه شاهدن....هنوز هم در خواب به اميد ديدنت هستم....

ابر آسمان را مي پوشاند و باز صداي پاي باران را به روي سنگ فرش حياط مي شنوم..... كاش مي گفتي سلام

                                      ***

حياط روشن بود

و باد مي امد

. و خون شب جريان داشت در سكوت دو .....

. اتاق خلوت پاكي است

! براي فكر ، چه ابعاد ساده اي  دارد

دلم عجيب گرفته است

: خيال خواب ندارم

خوب فكر كن

                                      (سهراب)